Ostatnie dni nieco popsuły mi humor, ale dwa pierwsze tygodnie stycznia upłynęły pod znakiem zdrowia i potężnej dawki treningowej. Zaliczyłem trzeci bardzo ciężki tydzień z rzędu, przebiegając prawie 160km. Po tym odpuściłem - w kolejnym miałem tylko 109km. Mimo wszystko jednak moje tegoroczne odpuszczenie odpowiada szczytowej objętości treningu zeszłej zimy. Taka jest skala zmian, które zaszły od początku grudnia.

Co więcej, ta objętość to nie tylko rozbiegania. Są tu i szybsze zabawy biegowe, i spora ilość podbiegów, dłuższe rozbiegania, ciężkie zajęcia na sali, ba - zdarzyły mi się nawet dwa biegi ciągłe o objętości 15km każdy! Widać wyraźnie że nie tylko wróciły mi siły, ale i chęć do pracy biegowej. Jedno zresztą wiąże się z drugim.

Biegania było bardzo dużo, podobnie ogólnej i biegowej siły. W poprzednią sobotę biegałem pierwszy raz od dawna trening na dłuższych podbiegach - 15x200m. Dało mi to porządnie w kość, tym bardziej, że poprzedziłem to solidną porcją skoczności na maksymalnych obrotach. Dzisiaj powtórzyłem ten trening, ale na innym podbiegu, dużo trudniejszym. Spadł bowiem śnieg i muszę zdrowo kombinować. Znalazłem podbieg o trudnym nachyleniu przez pierwsze 120 metrów. Po nich było... jeszcze gorzej. Ostatnie 80m tego podbiegu to doprowadzająca do agonii ściana, która rozsadzała mi mięśnie nóg. Tętno szalone, język na wierzchu. Po skończeniu byłem jednak zadowolony - czasami warto pobiegać coś tak trudnego.

Cały tydzień upłynął pod znakiem padającego i topniejącego śniegu. Już myślałem, że zima w tym roku oszczędzi nam tego diabelstwa. U mnie śnieg to nie jest przyjemny puszek. Nad morzem ciągle pada, a temperatura jest bardzo zmienna. Zależnie od kaprysu pogody mam więc pod nogami albo niekształtną masę śnieżno-lodową, albo mokrą ciapę śnieżno-błotną. Od kilku dni panuje faza ciapy. Właściwie wszędzie jest bagno. Wczoraj po raz pierwszy się poddałem, nie zrobiłem rano treningu. Wyszedłem biegać, ale błoto uniemożliwiło właściwie zrobienie jednego normalnego kroku i po kilkunastu minutach wróciłem do domu. Wieczorem na chodnikach było niewiele lepiej, biegnąc grzązłem po kostki w lodowatej, rozmiękłej ciapie.

Mimo drobnych niedogodności jestem na razie bardzo zadowolony z tegorocznego treningu. Co prawda pojawił się drobny problem zdrowotny: 2-3 dni temu naciągnąłem lekko mięsień dwugłowy. To przykurcz, który pojawia się u mnie cyklicznie od paru lat. Często zbiega się z niesprzyjającymi warunkami pogodowymi, niestabilna nawierzchnią, ciągłymi poślizgami. Szukając źródeł bólu, zlokalizowałem kijkiem do masażu punkt bólowy na zewnętrznej części mięśnia dwugłowego. Koszmar! Ledwo mogę dotknąć się w tym miejscu, ale masuję uparcie. Do tego rozciąganie. Na razie jednak ten ból nie przeszkodził mi w bieganiu, opuściłem tylko jedne zajęcia na sali. Jest to bardziej przeszkoda psychiczna. Gdy biegnę w niesprzyjających warunkach, w zimnie, deszczu, ślizgając się na błocie, w mokrych butach i do tego dochodzi nieprzyjemne ćmienie w mięśniu, czasami naprawdę mam dość.

Na szczęście za 11 dni wybieram się z Ola na dłuższy obóz przygotowujący - w nieco cieplejszy klimat. Do tego czasu chcę więc tylko przetrwać zła pogodę, nie zależy mi ani na prędkościach, ani na ogromnej objętości. W grudniu i pierwszej połowie stycznia zrobiłem dość, aby teraz nieco odpocząć, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Ola też w końcu doszła do siebie. Druga połowa zeszłego sezonu to było wariactwo, nie wiadomo było, co się z nią dzieje. Lepsze dni były przeplatane bardzo złymi, w końcu przyszła cała seria słabych startów. Suplementacja żelazem postawiła Olę na nogi. W tej chwili jest w pełni zdrowia i sił. Dzisiaj startowała w sztafecie przełajowej w Brukseli, m.in. z Arturem Kernem i Maćkiem Miereczko. Dostałem sms-a, że start poszedł bardzo dobrze, polska drużyna wygrała zdecydowanie, a Ola zaliczyła świetną zmianę. Sztafeta była na dystansie.. 44 kilometrów! Każdy biegacz przebiegał 8km własnej zmiany, a na końcu wszyscy razem biegli jeszcze 4km, dostosowując tempo do najsłabszego zawodnika. Bardzo ciekawy pomysł na zawody. W składzie drużyny musiała być jedna kobieta i jeden weteran.

Na razie więc wszystko wygląda dobrze. Zobaczymy, co będzie się działo w kolejnych tygodniach.