Nie raz pisałem na forum o tym, że problemem biegów w Polsce jest wielka liczba biegających u nas Kenijczyków oraz przede wszystkim - Ukraińców. Dlaczego? Po pierwsze, uważam, że dopóki nie zaczniemy szanować siebie, nic z polskich biegów nie będzie. Biegi w Polsce oprócz innych celów powinny być promocją polskich zawodników. To oznacza utworzenie takiego systemu nagród, który będzie promował naszych. Tak robią Amerykanie, którzy m.in. dzięki temu dochowali się fantastycznych biegaczy. Dla szerokiej rzeszy ich reprezentantów starty na ulicy są okazją do podreperowania zawodniczych budżetów. Wiadomo, że biegi nie są sportem typu piłka nożna, gdzie inwestuje się wielkie pieniądze. Nie, biegi długie to wieloletni trening połączony z wbijaniem zębów w ścianę i jedzeniem suchego chleba, o sukcesach można myśleć dopiero po wielu latach rozwoju. Starty uliczne są dla zawodników często jedyną szansą na kontynuację wyczynowego biegania.

Tymczasem biegi w Starogardzie i Grudziądzu to typowe przykłady zupełnie beznadziejnego podejścia: tam Polaków się nie promuje, tam promuje się Ukraińców. Ukraińcy (i Kenijczycy) nie tylko biorą udział w normalnym podziale nagród - ich się na te biegi zaprasza, funduje przejazdy, noclegi, zwalnia z opłat startowych, słowem - robi wszystko, żeby przyjechało ich jak najwięcej. Nie dla Polaków takie luksusy, Polacy mogą przyjechać i nocować za swoje, a najlepiej jak nie ma ich w ogóle. Dzięki temu dyrektor biegu może w lokalnej gazecie powiedzieć z dumą: zrobiłem bieg międzynarodowy, ba kolorowy, bo biegli zawodnicy o różnym kolorze skóry.

Jaki jest tego wynik? Z polskich biegaczy do Grudziądza przyjechał tylko Karol Rzeszewicz z Sopotu (był piąty). W pierwszej 15-tce mieliśmy poza nim chyba tylko samych Ukraińców i Kenijczyków - rzeczywiście, fantastyczne upamiętnienie pamięci Bronisława Malinowskiego. W Starogardzie tylko trochę lepiej - w pierwszej dziesiątce 4 Polaków.

Pamiętajmy tu o kontekście - jestem jak najbardziej za równą rywalizacją, jednak tajemnicą poliszynela jest to, że kultura sportowa w krajach byłego Związku Radzieckiego polega głównie na niedozwolonym wspomaganiu. Proszę zerknąć na tabele przyłapanych ostatnio zawodników - zaludniają je głównie reprezentacji Wschodu. Oni sami niespecjalnie kryją się z tym, w jaki sposób biegają, są pewni bezkarności. Polskie biegi są specyficzne - dysponują niezłymi nagrodami i nie mają kompletnie żadnych zasad dopuszczania do startu oraz kompletnie żadnych kontroli antydopingowych. A tam, gdzie są, np. w Maratonie Poznańskim, zjawisko nadreprezentacji Ukraińców nie występuje, ba - wcale ich tam nie ma. Po innych biegach jeździ objazdowa trupa Ukraińców oraz kenijskich wyrobników, sprowadzanych hurtowo i po niskich cenach przez polskiego trenera, biegających nawet 4 razy w tygodniu i kasujących pieniądze - (często nieopodatkowane i zawsze bez pozwolenia na pracę w Polsce) wypracowane przez polskiego podatnika, przez polską gospodarkę - na własną chwałę i własne potrzeby, w sposób mocno wątpliwy.

Szanujmy siebie i wzorujmy się na lepszych, taki jest mój postulat. W USA nagrody w porządnych biegach ulicznych są dużo wyższe dla Amerykanów - Amerykanin przybiegający na 10 miejscu zarabia często więcej niż zwycięzca-obcokrajowiec. To jest zachęta do uprawiania tego sportu, tworzy się pozytywny klimat dla rodzimych zawodników, z których wyłaniają się perełki takie jak dziewczyna, która zrobiła niespodziewany progres i w trakcie maratonu podczas Mistrzostw Świata w Berlinie przybiegła na 10 miejscu, oprawiając życiówkę o 4 czy 5 minut. Chyba że zależy nam na rozwoju biegów ukraińskich, ale wtedy od razu zorganizujmy nie memoriał Malinowskiego, a jakiegoś ukraińskiego herosa. Ba, możemy od razu przeprowadzić u siebie mistrzostwa Ukrainy, po co nam mistrzostwa Polski? Kto chce oglądać tych słabych, cherlawych polskich zawodników?

Ukraińscy biegacze wyglądają na mocnych, problem w tym, że startują tylko w takich miejscach, gdzie kontroli antydopingowej się nie przeprowadza. Startują raz za razem, przez cały rok, przecząc zasadom fizjologii i zdrowego rozsądku. Objeżdżają i kasują, kasują i objeżdżają. Z ich obecności nie wynika nic pozytywnego - nie są to jakieś głośne nazwiska, które przyciągnęłyby kibiców, wręcz przeciwnie, anonimowi wyrobnicy. Ich obecność nie stymuluje polskich biegów, wręcz przeciwnie - wykańcza je. I jaka satysfakcja dla polskiego kibica, kiedy w tłumie obcych gąb giną rodzimi zawodnicy?

Chyba że nie czuję klimatów społecznych i polski kibic woli oglądać nadmiernie umięśnionych jak na standardy długodystansowe herosów z Ukrainy, zamiast polskich biedaków. Wtedy OK, niech biegają nasi ukraińscy bracia do woli, nie tylko 30-40 jak do tej pory, niech przyjedzie i 100.

Tylko dlaczego zapowiedź kontroli antydopingowej w regulaminie biegu tak ich odstrasza?

UPDATE:

Sprawdziłem, że zdarza się, że biegacze z Ukrainy są zmuszeni wystartować w zawodach, gdzie jest obowiązkowa kontrola antydopingowa. Co się wtedy dzieje? Otóż... niespodziewanie i dramatycznie słabną! Taki przykład to tegoroczne Mistrzostwa Ukrainy w biegu na 10000m. Z niedowierzaniem widzę, że padły tam strasznie żałosne wyniki. Najbardziej szokuje mnie czas faceta, który zajął tam 9 miejsce z czasem 31:54. W Polsce to jest gość, Sergiej, który na dobrze odmierzonych trasach rąbie co 3 dni poniżej 30 minut - biegałem z nim niejeden raz, do tego znany jest z samobójczego stylu biegania - od startu do mety pędzi na oślep w morderczym tempie, jakby go ktoś w tyłek ugryzł. Najwyraźniej na zawodach z kontrolą antydopingową... zjadła go trema ; )

Jest tam więcej przykładów zawodników, biegających fantastycznie w Polsce za łatwe pieniądze, a na ważnych zawodach z kontrolą - fatalnie, a najlepiej wcale. To bardzo przykre i podejrzane, kiedy się porównuje te wyniki.