Nie mogę na moim blogu zignorować Mistrzostw Świata w Lekkiej Atletyce. To mistrzostwa globu w biegach, skokach i rzutach, w tym roku odbywają się w Berlinie - jakby ktoś nie wiedział. Pominę jednak relacjonowanie samych konkurencji, zajmę się sprawami pobocznymi, które zwykle umykają uwadze dziennikarzy, kibiców i osób przypadkowo oglądających zawody.

Jest dość kontrowersyjna sprawa biegaczki z RPA, startującej na dystansie 800m. Mianowicie: istnieją podejrzenia, że owa biegaczka w rzeczywistości jest biegaczem. Wygląda bardzo męsko, biega siłowo, ma wygląd dojrzewającego, dobrze umięśnionego chłopca. Przed ekranem zastanawialiśmy się: skąd to się wzięło? Sprawa jest poważna - Caster Semenya, bo o niej/nim mowa, jeszcze rok temu w ogóle nie istniała w świecie biegów, była po prostu za słaba. I nagle w tym roku podczas Mistrzostw Afryki Juniorów pobiegła najlepszy na świecie wynik na 800m, a w Berlinie bez wysiłku ogrywa największe gwiazdy kobiecych biegów. Takie cuda rzadko się zdarzają. Do podobnego wniosku doszedł IAAF, światowa organizacja lekkoatletyczna, która ogłosiła publicznie, że przed dzisiejszym finałem biegu kobiet na 800m Semenya przejdzie dodatkowe badania, mające ustalić jej płeć.

Bardzo ładnie, tylko zastanawiam się, dlaczego dopiero teraz, na oczach świata odbywa się takie upokorzenie tej biednej dziewczyny (chłopca?) Jej wynik od pewnego czasu istnieje w tabelach, a chętny łatwo wyszpera w internecie, że już rok temu, podczas jej pierwszych poważniejszych startów pojawiły się tego typu kontrowersje. Nie można było wcześnie zrobić dyskretnie odpowiednich badań? Jakikolwiek teraz będzie ich wynik, to dla tego zawodnika/zawodniczki to będzie publiczny pręgierz. A jest to po prostu prawdopodobnie jakaś genetyczna mieszanka mężczyzny/kobiety, która dorastała gdzieś w wioseczce w RPA i nagle rzucona została w sam środek wielkiego świata. Tysiące widzów, kamery, zdjęcia, huk, gwar, harmider - widać, że Semenya jest porządnie przestraszona na środku berlińskiego stadionu. Owszem, uważam, że jeśli nie jest do końca kobietą (takiego terminu używa się w regulaminie IAAF), nie powinna startować z kobietami, sam byłem mocno zdziwiony, kiedy zobaczyłem ją w eliminacjach. Ale robienie z tego cyrku - to najgorsze możliwe rozwiązanie.

Kolejna sprawa - protesty po upadkach w biegach eliminacyjnych kobiet na 1500m. Upadła Amerykanka i Francuzka. Wcześniej, w biegu na 800m, upadła Kenijka. Wszystkie z pominięciem normalnych kwalifikacji włączono do następnej rundy biegów. I tu też pojawia się pytania - dlaczego i dlaczego akurat one? Historia biegów to historia upadków, dramatów. Sam niedawno upadłem w wyścigu na ulicznej mili. Do głowy mi jednak nie przyszłoby domagać się np. powtórzenia biegu - taki jest sport, biegnąc wolno i w tłumie sami narażamy się na upadek. Jeśli ktoś nie chce, może pobiec szybszym tempem z przodu. W przypadku np. Amerykanki upadek nastąpił po tym, jak przepychała się ona z inną biegaczką, ale nie było to nic nadzwyczajnego, w chwili nieuwagi nadepnęła ona na nogę zawodniczki biegnącej przed nią lub ktoś nadepnął na jej nogę. W takim wypadku, jeśli nie było tu działania umyślnego, wstawianie kogoś na siłę rundę wyżej to nieporozumienie. Wkrótce dojdzie do tego, że najpewniejszym sposobem na awans do finału będzie upadek - bo wtedy nie trzeba się ścigać, tylko sędziowie poza kolejką włączą kogoś takiego do grona finalistów. Bez sensu, prawda? Bez odrobiny dramaturgii ten sport traci całe piękno. A jak komuś nie pasuje przepychanka, zawsze może biec z tyłu, wolniej, lub z przodu, szybciej.

Trochę mnie śmieszy cała sprawa z medalem Moniki Pyrek. Owszem, pomylenie jej nazwiska jest karygodne - i za to została przeproszona. Ale już fakt, że medal, który dostała, nie ma wyrytego na odwrocie symbolu konkurencji - to nic dziwnego. Organizatorzy raczej nie spodziewali się, że będą w tej akurat konkurencji musieli przyznać dwa srebrne medale. Mieli pewnie zapas medali bez wyrytych symboli konkurencji, w razie takich sytuacji i jeden z nich został wręczony Monice. I nad czym tu płakać? Monika zamiast cieszyć się, że bardzo szczęśliwie i ze słabym wynikiem zdobyła medal, skarży się, jak to została skrzywdzona w trakcie dekoracji. Tymczasem sam medal w sensie fizycznym ma mniejsze znaczenie, znaczenie ma to, że Monika Pyrek to wicemistrzyni świata, a jej nazwisko do końca cywilizacji będzie zapisane w kronikach. I z tego trzeba się cieszyć, robienie z tego afery i szukanie spisku jest kompletnie niepotrzebne.

Co jeszcze ciekawego w biegach? Zwróćcie uwagę na wyniki Amerykanów, często mówi o tym w swoim komentarzu na Eurosporcie Janusz Rozum. Amerykanie są naprawdę mocni, dla wielu pewnie zaskakująco mocni. Niektórzy od razu zaczną wołać - jest nowy koks! Tymczasem ja od lat piszę o tym, jak Amerykanie odbudowują swoje biegi, jak prowadzą w fantastyczny sposób rekrutację, szkolenie, jak zajmują się swoimi zawodnikami, do najdrobniejszego szczegółu, takiego jak dofinansowanie biegów ulicznych dla elity i ustanawianie dużo wyższych nagród finansowych dla swoich zawodników. W ten sposób promują rodzimy sport, sprawiają, że jego uprawianie staje się modne, popularne. Amerykańskie gwiazdy biegów są umiejętnie promowane, trenowane, dobrze opłacane - w rezultacie jest wielu nastolatków, którzy chcą być jak one.

Porównajmy to z sytuacją Polski - bycie biegaczem to coś dziwnego, niemal wstydliwego, normą jest wygrzewanie tłustego brzucha na plaży. Nasi trenerzy są do niczego, nasi zawodnicy żebrzą o dodatkowe dni na obozie lub jakieś groszowe stypendium rzędu kilkuset złotych miesięcznie, do tego w Polsce zamyka się stadiony i żąda opłat za korzystanie z nich, a zimą nie ma żadnej hali, na której można normalnie trenować. Nic dziwnego, że w biegach jesteśmy tak żałośni - we wszystkich biegach, od 100m do maratonu. Liczymy się tylko w tych konkurencjach, w których konkurencja jest mniejsza - jak skoki narciarskie, tyczka kobiet, pchnięcie kulą, rzut młotem - i tym podobne wysoce techniczne konkurencje, w których nie ma piekielnie mocnych zawodników z Afryki, Ameryki Południowej, ba - nawet w wielu krajach Europy nie szkoli się nikogo w tych niszach. Czym żyje świat? Piłką nożną, koszykówką, siatkówką, bieganiem - a w tych dziedzinach jesteśmy słabi, drobne sukcesy pojawiają się tylko wtedy, kiedy sprowadzimy z zagranicy fachowca w stylu Raula Lozano.

Dlatego nie dziwią mnie sukcesy Amerykanów, jak i nie dziwi mnie fatalna postawa Polaków w biegach. To i tak cud, że w takiej rzeczywistości dochowaliśmy się takich zawodników, jak np. Marcin Lewandowski czy Paweł Czapiewski - należący wcześniej (Czapi) i teraz (Marcin) do ścisłej światowej czołówki w tych piekielnie trudnych, obsadzonych przez cały świat konkurencjach.

Mistrzostwa Świata potrwają jeszcze kilka dni, zapraszam do oglądania!